Latin from Pronoia by Page One
Tracklist
| 11. | Latin | 14:42 |
Lyrics
A: Salvete. Hodie in profundum demergimur. Rem vere captantem, ut opinor, exploramus. Notio est quae Pronoia vocatur.
B: Hmm, Pronoia.
A: Ita vero. Fontem inspicimus, "Pronoia, Unda Benignitatis", et particulam scripti, "Pronoia, Unda", quam nobis misistis.
B: O, iucundum.
A: Et propositum nostrum est hanc vim tacitam benignitatis quotidianae explorare. Quomodo undat, scisne? Saepe modis quos ne praevidemus quidem.
B: Recte. Cogitatio valida est.
A: Ergo introeamus. Quidnam est Pronoia secundum hos fontes? Quomodo eam definiunt?
B: Quod vere mirum est, puto, est quomodo fons de ea loquatur. Non solum cogitatio positiva, sed ut mechanismus cosmicus.
A: Mechanismus cosmicus. Bene, magnum sonat.
B: Grandis sonat, nonne? Sed describitur ut aliquid valde organicum, sicut hic fluxus simplex organicus benignitatis et eius effectus undulans. Suggerit liberalitatem non solum nos benignos esse. Fortasse pars est rationis qua res funguntur. Principium fundamentale, fere. Haec fiducia tacita universum, bene, quodammodo pro te conspirare.
A: Pro te conspirare per benignitatem.
B: Praesertim per benignitatem, ita. Haec est sententia media.
A: Bene, haec est forma valde diversa. Quomodo ergo hic mechanismus fungitur? Estne aliquid quod consilio facimus? An magis lex naturae quam attingimus?
B: Multo magis videtur lex naturae ex modo quo textus eam descripsit. Vere extollunt quam facilis esse possit.
A: Facilis.
B: Ita. Radicata in actionibus quotidianis tantum. Nihil ingens, nulla magnificentia. Non est de exitu cogendo, magis est de agnoscendo hunc fluxum exstare.
A: Bene.
B: Fiducia oritur ex intellectu, cum benignitatem emittis, eam non evanescere. Eam... huic maiori systemati jungi, fere sicut, nescio, gravitas. Sed pro intentionibus bonis.
A: Hmm. Gravitas pro intentionibus bonis. Illud placet. Fiducia tacita ergo, non positivitas coacta.
B: Et fontes, hoc vere concretum faciunt, nonne? Intendendo in haec minima. Illa particula scripti, "Pronoia, Unda". Imaginem tam claram pingit.
A: Pingit. De rebus simplicibus loquimur. Risus, aspectus, ianua tenta, momenta tantum exigua.
B: Res quotidianas habemus.
A: Et quod vere mihi eminuit erat versus, "nulla consilia grandia, nullae exspectationes, solum benignitas in mundum missa quia hic es qui es." Tam modestum est.
B: Recte. Tam modestum. Et fortasse ibi est potestas. Hae undae minimae plausum non poscunt, non opus est ut animadvertantur.
A: Sed peregrinantur.
B: Longe peregrinantur. Vitas tangentes quas numquam videbis, redeuntes modis quos praedicere non potes. Cogita de eo sicut, puer ludibrium communicat. Non gratias quaerens, solum facit.
A: Ita.
B: Aut aliquis fessus in itinere alium cum directionibus adiuvat et tunc discedit, probabiliter omnino obliviscitur quinque minutis post.
A: Recte.
B: Sed fortasse illa persona quae adiuta est tunc paulo melius se habet, paulo magis connexa, et paulo plus patientiae postea cum alio praestat. Fortasse in opere, aut domi.
A: Et illud praevenit aliam rem negativam ne accidat.
B: Exacte. Actio originalis ad illum exitum specificum non directa est, sed energia positiva solum... viam invenit. Totum est de his connexionibus invisibilibus, scisne? Accumulatio horum actuum parvorum omnium.
A: Fascinans est. Hi cursus exigui tam longe pervenientes. Et fontes etiam suggerunt hoc agere posse ut... sicut munimentum. Aut etiam contra negativitatem repellere.
B: Ita, ibi vere iucundum fit. Quomodo aliquid tam specie lene res vere transformat?
A: Recte. Quomodo cum cynismo aut, scis, intentione vere mala agit.
B: Bene, unus ex fontibus hac imagine vere vivida utitur. Figuram umbratilem latentem depingit. Quae repraesentat, scis, intentionem malignam.
A: Bene.
B: Et haec figura solum impotens tremulat inter lucem benignitatis diffusam.
A: Vah. Ergo benignitas eam non directe oppugnat, solum spatium inidoneum vitae facit.
B: Illa videtur esse sententia. Iis qui quodammodo metu aut dominatione vigent, textus dicit mundum nullum spatium habere ad crescendum cum benignitas est atmosphaera dominans. Non est de aggressione contra aggressionem. Magis est sicut benignitas ambitum mutat. Oxygenium removet quo metus et divisio egent.
A: Ea exarmat.
B: Exacte. Cum est connexio vera, empathia... Bene, manipulatio non tam bene fungitur, nonne?
A: Non, vere non fungitur.
B: Et illa cogitatio finalis ex fonte vere, rem confirmat. Benignitas est contagiosa.
A: Contagiosa?
B: Ita. Lux quam communicas ultra te movetur et redit modis quos numquam imageris.
A: Ergo ut omnia componamus, Pronoia fundamentaliter est de hac fide tacita, fere constanti, hac fiducia quod id quod emittis vere viam reditus invenit. Fortasse non directe, fortasse non ut exspectas, sed confert ad, bene, realitatem meliorem fortasse.
B: Puto illum esse modum optimum dicendi. Et conclusio tibi, nunc audienti, est satis directa, nonne?
A: Quomodo?
B: Bene, actus tui benignitatis minimi, illi quos sine cogitatione facis? Ianua tenta, risus celer? Vere valent. Non solum in aethera pereunt.
A: Aliquid aedificant.
B: Aliquid aedificant. Ita. Tacite mundum circa te formantes, condiciones creantes pro, bene, rebus bonis ut redeant. Hunc ictum invisibilem, longe pervenientem habent.
A: Ergo ecce aliquid de quo cogites. Si omnis actus benignitatis parvus vere est unda quae redit, quam undam tu hodie creas, fortasse ne sciens quidem?